🔊 Sesli dinle

6 Şubat depremlerinin üçüncü yılında, ülkenin yasıyla kişisel bir kaybın kesiştiği o saat hâlâ geçmedi

Cengiz KAHRAMAN
cengiz.kahraman@haber.dk

6 Şubat. Bu tarih takvimde sıradan bir gün değil. Bu ülkenin hafızasına kazınmış bir acı ve üç yıldır geçmedi. Bazı acılar enkazın altında kaldı ve hala çıkarılamadı.

Üç yıl önce, Kahramanmaraş merkezli depremlerle 11 il yerle bir oldu. Binlerce insan hayatını kaybetti. Yaklaşık 14 milyon insan bir gecede başka bir hayata savruldu. Binalar çöktü, sokaklar sustu, şehirler tanınmaz hale geldi.

Aynı saatlerde ben de annemi kaybettim.

O gün ülke büyük bir felaketin içindeydi. Enkaz altından gelen sesler, uzayan kayıp listeleri, ekranlara yansıyan çaresizlik… Böyle bir günde insan kendi acısının başında duramıyor. Durmak da yakışmıyor. Bir annenin kaybı, binlerce ölümün arasında geri çekiliyor. Yas, insanın içine doğru kapanıyor.

Biz de öyle yaptık. Ağlamayı erteledik. Hayat bizi sessizliğe itti. O gün kendi acımızı yaşayamadık. Çünkü ülkenin acısı daha büyüktü.

Zaman geçti. Takvim ilerledi. Haberler değişti. Bugün geriye baktığımda, 11 ilde depreme dayanıklı konutlar inşa edildiğini görüyorum. Devletin elinden geleni yapmaya çalıştığına inanıyorum. Yapılanlar az değil. Ama yeterli de değil. Çünkü milyonlarca insan hâlâ evsizliğin, geçiciliğin ve belirsizliğin içinde yaşıyor.

Deprem sadece binaları yıkmadı. İnsanların hayata bastığı zemini yerinden oynattı. Bugün hala konteynerlerde yaşayanlar, ”şimdilik” kelimesiyle kurulan hayatla ve sabah uyanınca bulunduğu yeri kabullenmeye çalışan insanlar var. Bu yorgunluk istatistiklere girmiyor, ama her yerde hissediliyor.

Benim için geçen üç yıl, annemin yokluğuyla yaşamayı öğrenmekle geçti. O yokluğu önce babamızda yaşadık. Alışmak demiyorum. Çünkü insan bazı eksikliklere alışmıyor. Onları içinde taşıyor. Kardeşlerimle paylaştığımız ortak bir boşluk var artık. Konuşmadığımız, ama hep bildiğimiz bir boşluk.

Bazen durup düşünüyorum: Eğer 6 Şubat olmasaydı, annemin kaybını nasıl yaşardık? Daha sakin, daha içimize dönük, daha kişisel bir yas mı olurdu? Belki. Ama hayat bu soruya cevap verme şansı tanımadı. Büyük bir felaket, bizim küçük ama derin acımızın üzerinden geçti.

Türkiye bugün hala 6 Şubat’la tam anlamıyla yüzleşmiş sayılmaz. Biz de kendi kaybımızla. Bazı acılar bitmiyor. Sadece insanın içinde başka bir yere yerleşiyor. Hayat devam ediyor, ama bir şey hep eksik kalıyor. Takvim ilerliyor, ama bazı saatler olduğu yerde duruyor.

6 Şubat benim için artık sadece bir tarih değil. Bir an.Bir duraklama ve içimde taşımayı öğrendiğim ağır bir boşluk.

Bu yazıyı, unutulmaması gereken bir hatırlatma olarak kaleme aldım. Unutmak kolaydır, ama unutmamak insan olmanın en temel sorumluluğudur. 6 Şubat’ı, o kara günü ve kaybettiklerimizi rahmet ve saygıyla anıyoruz; anılarını yüreğimizde taşımaya devam ediyoruz.