🔊 Sesli dinle

Krizlerin, öfkenin ve ayrışmanın yükseldiği bir çağda asıl mesele dünyayı kurtarmak değil; onu bilinçle, cesaretle ve ısrarla sevebilmek. Sevgi, özel alanın duygusu değil; kamusal bir duruş, insan kalabilmenin en temel iradesidir.

Hüseyin DUYGU
huseyin.duygu@haber.dk

Her vicdan eşiğinde aynı soru düşer içimize: Bu dünyada ne için varız? Öfke bağırır, korku manşet olur, insanlar birbirini tanımlamakta acele eder; etiketler yapıştırır, sınırlar çizer, mesafeler koyar. Oysa asıl konu tanımlamak değil, anlamaktır. Yargılamak değil, yaklaşmaktır. Dışlamak değil, dahil etmektir.

İyilik çoğu zaman savunmada kalır; kendini açıklamak zorunda hisseder. Kötülük saldırgan ve örgütlü olduğunda ise iyiliğin sesi kısılır. Oysa sevgi yalnızca özel alanın sıcaklığı değildir. Kamusal bir cesarettir. Bir duruştur. Meydana çıkmayı göze alan insanlığın durumudur.

Sanat ve şiir bu sevgiye ışık tutar. Doğayı fark ettirir, insanın kırılganlığını hatırlatır, yüreğimizi başkalarına açar. Bir şiir, bir tablo, bir şarkı bizi insan olmaya ve dünyayı sevmeye davet eder.

Dünyayı kurtarmak ağır bir iddia; hiçbir omuz tek başına taşıyamaz. Ama dünyayı sevmek mümkündür. Her gün, küçük ve ısrarlı bir dikkatle.

Sevmek; yoksulu hatırlamaktır. Toprağın sesini duymaktır. Komşunun korkusunu kendi kalbinde hissetmektir. Farklı olana tehdit değil, zenginlik gözüyle bakmaktır. “Ben” ile “biz” arasındaki köprüyü korumaktır. Sanatla ve şiirle bu köprü güçlenir; bizi daha insan, daha sevgi dolu kılar.

Toplumları çürüten yalnızca krizler değildir. Asıl çürüme, kalpler arasındaki bağ koptuğunda başlar. Merak yerini kuşkuya, diyalog yerini öfkeye, adalet yerini güç hırsına bıraktığında karanlık büyür.

Vizyon tek cümlede saklıdır: Biz dünyayı kurtarmak için burada değiliz. Onu sevmek için buradayız.

Gerçekten sevilen bir dünya korunur. Gerçekten sevilen bir insan incitilmez. Gerçekten sevilen bir toplum bölünmez. Kurtarıcı olmaya değil, insan olmaya talip olalım. Sevgi ve sanatla hayatın tam ortasında duralım.