🔊 Sesli dinle

Şiir, müzik ve günlüklerinde derin bir iç dünyayı taşıyan genç sanatçı, ardında hüzünlü bir miras ve yarım kalmış bir arayış bıraktı

Hasan AKARSU
hasan@haber.dk

Aras Ozan, üniversiteli bir genç. Kitaba önsöz yazan Deniz Çağıl Kuruca, onun insanlar üzerinde hoş bir etkisi olduğunu belirtir. Gitar çaldığını, şiir yazdığını, üretken, savaşımcı, hırslı ve yaratıcı olduğunu söyler. Babası İrfan Ozan, “Bu dünyadan bilinmeyenli bir dünyaya göç edişinin” üzüntüsünü yansıtırken onun gizemli olduğunu, bu dünyada yer bulamadığını anımsatır. Gülen Uçar da Arası’ma diye seslenirken onun gerçek bir sanat yaratıcısı olduğunu vurgular.

Aras Ozan, sanata tutkundur. Şiirleriyle, günlükleri, müziği ve resimleriyle kanıtlar bunu. Ne yazık ki kurulu düzene ayak uyduramadan ayrılır dünyamızdan. Şiirlerinde duygularının “sersemlik” koktuğunu, her şeyin yarım kaldığını, içinin parçalandığını, ölmemesi için çabaladığını, dünyanın, toprağın ağladığı bir yaşamda tutunamayacağını duyumsatır. Çelişkilerle dolu bir dünyada içkiye sarılarak yaşamaya çalışır. Sevdiğini kabuğundan çıkmaya çağırır. İçindeki çocuğa armağan alamadığından yakınır. İntihar Mektubu’nu yazarken “Ben zehir içtim/ Beni eve çağırmayın” diye seslenir. Yalnızdır, her şeye boş verir, insana güveni kalmaz, uykuya özlem duyar. Gülün bir yaprağında sevgiyi özler: “Elle gösterilebilir/ Şairin büyüklüğü/ Sakın şaşma/ Gül,/ Gül ki gülücükle dolu gülün/ Bir yaprağı yere düşer/ Yer boyanır sana seve seve” (s.40).

Ölüm cam bardakta su gibi uzatılırken

Ozan, güzel bir kız gördüğünde gülüşünde yıldızların parladığını duyumsar. Sevgilisinin olmadığı bir dünyayı istemez. Onun gözlerindeki sevgiye tutunur. Onun yanında olmaya can atar. Sevgisine karşılık bulamayınca da “bir boşluğa” sarılır. Sitem eder: “Derdim anlatılır gibi değil/ Yatağımda yatılır/ Ben ölünce/ Ruhum üç/beş kuruşa satılır// Kime el uzatsam/ Pis diye darılır…/ Sevdim sayılır/ Anlamayanlara kızarsam/ Gözüm arkada kalır” (s.69). Hoşgörülüdür ve sevginin sonsuz olmasını ister. Ölüm çalar kapısını. “Ölüm/ Cam bardakta su gibi/ Uzatılır bana…” (s.83) der. Sevgilisinin elinden alınışına katlanamaz ve gerçeklikten kopar.

Aras Ozan, genç yaşta yaşamdan kopunca geride kalanlara hüzün, üzüntü kalır. Üzüntülerden kurtulmak için de sahiplenme duygusu ağır basar. Baba İrfan Ozan, oğlunu yitirmenin acısını unutmak için onun geride bıraktığı şiir defterlerini, günlüklerini gün yüzüne çıkarmaya çalışır. Aras’ın Kitabı-5, Aras Ozan Arşivi’nin beşinci yapıtıdır.